antikrishtamine:

Yung mga panahon na todo hakot ka sa notes. Yung tipong kakapost mo pa lang dagsaan na yung mga tagasunod mo sa paglike nung pinost mo. Masarap sa pakiramdam no? Kasi alam mong hindi nasasayang yung effort mo sa pagbablog kasi may mga taong magbabasa at susuportahan yung ginawa mo. May mga taong dumadamay sa’yo kapag may problema ka. Tapos nung nasanay ka na ayaw mo nang hindi bebenta yung ipopost mo, lagi mong sinasabi sa sarili mo na kailangan bumenta ‘to, kelangan humakot ‘to ng maraming notes. Meron pa nga yung pagkakataon na kapag walang naglike ng pinost mo binubura mo e. Napagdaanan natin yan, napagdaanan mo yan, natry mo din yan.

Ngayon eto ako nagsisimula ulit magblog. Maraming mga bagay na nagmulat sa akin sa katotohanan. Maling-mali pala yung nakasanayan ko dati. Hindi naman pala yung notes yung importante kapag nagbblog ka. Marami ka ngang nakukuhang notes pero sa tingin mo ilan sa kanila yung totoong nagbabasa ng mga pinopost mo dito? Ilan sa kanila yung totoong tao na handang dumamay kung kailangan mo? Ilan sa kanila yung masasabi mong totoong kaibigan mo? Madami-dami na din kasi dito yung sumikat lang ng onti kala mo kung sino na, ni hindi ka na nga kakilala. Meron pang nagsisilabasang mga isyu, nagkakasakitan na. Gaya sa labas hindi ka rin sigurado kung sino yung mga dapat na pagkatiwalaan mo.

Hindi ba’t mas masarap sa pakiramdam yung kusa ka nilang ipa-follow kasi gusto nila at hindi dahil sa pinipilit mo sila? At mas masarap din sa pakiramdam yung nilalike nila yung pinost mo kasi naiintindihan ka nila at hindi dahil sa famous ka?

(Source: krishylicious)